Test Match Cricket in Barbados

21 juli 2011 markeerde de 2000e cricketwedstrijd in de 134-jarige geschiedenis van de testcricket. Gehouden in Lord's, markeerde de openingswedstrijd van de serie tussen Engeland en India ook de 100e wedstrijd tussen de twee landen, te midden van grote debatten over de toekomst van testcricket op wereldschaal.

In het Caribisch gebied wordt over het algemeen beschouwd dat cricket meer een religie is dan een spel. Inderdaad, sommige West-Indiërs beweren zelfs dat het een kwestie van leven en dood is - maar een echte Bajan-fan zal snel bevestigen dat het veel, veel belangrijker is dan dat! Eendagwedstrijden en de komst van Twenty20 cricket, met hun vermakelijke, snelle actie, zijn door sommigen beschouwd als een bedreiging voor deze langere vorm van het spel, terwijl testcricket-enthousiastelingen getuigen van de levensduur ervan en dat het de ware test is van de moed van het team en zijn individuele spelers. Feit of fictie? Ongetwijfeld een element van beide, maar niemand kan het feit betwisten dat testwedstrijd cricket in Barbados historisch gezien veel meer is geweest dan alleen een spel. Dit was geen louter spektakel van twee teams die vochten om sportieve superioriteit; maar een vijfdaags festival, een rendez-vous van alle emoties die het leven te bieden heeft, allemaal overvloedig gekruid met een gezonde dosis ongekende West-Indische passie.

Stel je de extatische euforie en de uitbarsting van nationale trots voor die door Barbados weerklonken toen officieel werd aangekondigd dat de ICC Cricket World Cup 2007 in de West-Indiën zou worden gehouden en dat Barbados de eer had gekregen om de finale te organiseren! Een complete renovatie van Kensington Oval in Bridgetown werd uitgevoerd om Barbados in staat te stellen het evenement te organiseren en dat werd gevolgd door de organisatie van de ICC World Twenty20 Finale in 2010.

Niets is groter in de regio dan West-Indië wedstrijden tegen Engeland, traditionele aartsvijanden uit het oude moederland. De Engelsen lijken het geheim ontdekt te hebben om de West-Indiërs hier in Barbados te verslaan. Theoriën hierover zijn er in overvloed als uitleg voor dit mystieke fenomeen, waarbij de meeste de warmte van onze Bajan-hospitality, de "meer-want" kwaliteit van onze Bajan-rUM, en de ondubbelzinnige schoonheid van onze vrouwelijke bevolking aansteken. Niet noodzakelijkerwijs dienen deze factoren om de Engelse spelers te inspireren, maar eerder dat ze misschien te veel afleiding bieden voor onze broeder West-Indiërs.

De aanstaande start van een wedstrijd gaat meestal gepaard met veel verhitte debatten over teamselectie. De officiële keuzes van de selectoren worden vaak verwelkomd met schandalige verontwaardiging door de fans. Afwijkingen zijn echter prima, alle ware liefdesaffaires zijn gebaseerd op vuur en zwavel. Op de wedstrijddag zelf is Kensington Oval, de 'mekka' van West-Indische cricket, een bruisende zee van mensen. Eerste bezoekers zullen meer inventieve manieren zien om een auto te parkeren dan ze ooit voor mogelijk hielden. Grasbermen, verkeerseilanden en rotondes zijn prima plekken. Zelfs drie voet brede betonnen greppels vormen geen echte barrière, aangezien stukken plank uit het niets opduiken om tijdelijke bruggen te vormen.

De buzz begint zodra je naar het terrein loopt, het publiek wordt dichter naarmate je dichterbij komt. Een myriad van verkopers biedt volop gelegenheid om een paar dollar uit te geven - souvenirs in overvloed, het nieuwste cricket T-shirt, merkwaardige West-Indische cricket hoeden, sno-cones en genoeg voedsel en drinken om een vijfdaags feest te organiseren. Eenmaal binnen het terrein voel je onmiddellijk de lucht van verwachting terwijl mensen in hun stoelen gaan zitten en zich druk bezig houden met het organiseren - kussen op zijn plaats, drank koel hier, voedselmand daar, radio in de hand. Op het veld gaan de spelers door hun warming-up routines.

Cricket in Barbados is een blijde, uitgelaten, plezierige aangelegenheid, waarbij de fans net zozeer participanten zijn als toeschouwers. Het cricket, dat op het middel van het veld wordt gespeeld, is de belangrijkste focus - maar slechts net! Er vindt altijd wel enige entertainment plaats tussen het publiek en soms draaien spelers zich om om de toeschouwers te bekijken. In werkelijkheid heeft menig fielder aan de rand van de boundary het heel moeilijk gehad om zich op zijn werk te concentreren, zich scherp bewust van de schare schoonheden die recht achter hem dansten. Muziek en lachen zijn een manier van leven in de West-Indieën en zij maken zeer zeker deel uit van de cricketcultuur. Zodra er een pauze in het spel is, barst de muziek los, of het nu via de centrale luidsprekers of live bands, drums, een stok en fles is, alles om een ritme te slaan. Groepen supporters springen als één op de voeten, zwaaiend op de beat, zingend naar hartenlust.

Bezoekers zijn altijd van harte welkom in Kensington en worden openlijk aangemoedigd om deel te nemen aan het plezier. In feite is menig Engelse supporter die alleen het terrein is binnengekomen 'geadopteerd' door een familie of een groep supporters. Deze 'adoptie' houdt meestal in een stevige lunch van wat goede Bajan-kip en rijst & erwten, en een uitnodiging om de festiviteiten elders voort te zetten aan het einde van het spel. Het hoeft geen betoog dat er ook een introductie op de eerste hand zal zijn van de passie van de Barbadianen voor het spel, zijn uitgebreide kennis, wickedly funny gevoel voor humor en alle theatrale elementen die deel uitmaken van een grote cricketwedstrijd in Barbados. Wanneer iemand een wicket neemt, een prachtig uitgevoerd schot maakt of een vangbal beet heeft, is er hier geen beleefde applaus, oh nee, dat is een signaal voor wilde overgave - sta op, juichen en schreeuwen, op en neer springen, lucht-slagn, handenklappen, omhelzen, ja-man vieringen. Het leven is om te leven en cricket is een groot deel van het leven - dus laten we er ten volle van genieten, kom en sluit je aan bij de menigte in Kensington!

Aangepast van het artikel Test Match Cricket - Niet Slechts een Spel door John K. Miller.