Een Gids voor Vakantie vieren in Barbados

Steve Ankers meldt dat er meer dan genoeg te doen is in de Caribische hotspot, zelfs als je de middelbare leeftijd "van de verkeerde kant" benadert.

We waren er eerder geweest en waren ervan overtuigd dat we ons eigen pad konden vinden, op zoek naar een scala van eetgelegenheden, uitzichten en attracties in onze gehuurde open-tjeep. We wisten dat pech niet zo'n probleem zou zijn, of verdwalen. Over het hele eiland zouden Bajans aanwijzingen geven in dat accent dat klinkt als warme zonneschijn en bruine suiker, zelfs als ze niet altijd overeenkwamen met de lijnen op een wegenkaart.

Het is natuurlijk geen geheim dat Barbados een schitterende vakantiebestemming biedt voor alle leeftijden, maar ik wilde meer doen dan gewoon in de zon zitten, zandkastelen bouwen met anderen van pensioenleeftijd en klagen dat de Daily Mail het enige Britse tijdschrift was dat beschikbaar was. Zoals mijn vader voor mij neem ik vakanties serieus en moet ik aan het eind terugkomen, uitgeput met een fatsoenlijke checklist van bezienswaardigheden, ervaringen, tijgergarnalen – in alle gedaanten – verorberd.

Onze voorbereidingen voor de reis waren zoals gebruikelijk verlopen. Ik kan niet worden vertrouwd met de belangrijke zaken, dus nam mijn vrouw de verantwoordelijkheid voor de echte essentiële dingen, en bleef ik achter met de trivia – je weet wel, paspoorten, rijbewijs, tickets, geld. Het is ook niet verstandig om mij vrij te laten in mijn eigen "kasten" voor het geval ik op een Caribisch strand verschijn met shorts van vorig jaar lengte. (Ik houd mijn beste Speedos nog steeds, voor het geval dat.)

Ik ben tegenwoordig vrij goed in het ervoor zorgen dat mijn eerste financiële daad van de vakantie – meestal de fooi voor de hotel portier die onze tassen van ons in beslag neemt – niet een vijftig dollarbiljet of equivalent inhoudt. Het heeft meer dan veertig jaar geduurd, maar ach!

En na duizenden kilometers gereisd te hebben tegen hoge kosten voor een vakantie in de zon, kun je die dingen over het zitten in de schaduw onder een boom voor de eerste twee weken negeren; dit zijn de dingen die je echt moet weten, lessen die ik bereid ben te delen vanuit een leven vol vakantietegenvallers:

1.       Vermijd om koste wat kost oogcontact met een performer op een “Bajan Roots and Rhythms”, of een equivalente toeristische festiviteit. Eenmaal op het podium gezet ben je verloren, te laat. Of je lijkt op een strenge belastinginspecteur die ergens anders wil zijn of je probeert te acteren en met de stroom mee te gaan, negerend het staren van je andere helft in de stoelen. Geloof me, geen van beide is een goede uitstraling.

2.       Als je een grote vakantiebedreigende fout in de magnetron, douche, enz. aan de receptie meldt, controleer dan eerst of deze is aangesloten, ingeschakeld en bid dat deze dezelfde fout herhaalt wanneer ze langskomen.

1. Vergeet niet dat, net als retsina en Portugese fado-muziek, sommige dingen die daar prima leken, dat thuis niet zijn. Mijn “Mount Gay Rum Helping Men Dance for 200 Years” t-shirt is geen hit op de badmintonbaan thuis.
2. Als je hoopt je vrouw te overtuigen dat het kijken naar cricket eigenlijk een volkomen acceptabele vrijetijdsbesteding is en dat ze je moet laten komen, zorg er dan voor dat je haar eerst meeneemt naar de Twenty20 Wereldbeker op een feestelijke, zonnige dag op het Kensington Oval en niet naar een vijfdaagse regenachtige aangelegenheid op een halflege grond in Manchester. En draag een zonnebril zodat het niet te voor de hand liggend is dat je naar de dansers kijkt.
3. Bij het rijden op Barbados is het echt oké om achter een bus te wachten of andere auto’s uit de zijweg te laten komen. Het maakt je niet minder een man zoals het thuis doet.
4. Mannen met baarden kunnen niet snorkelen. Tenminste, ik kreeg die smoes van een sympathieke catamaran bemanning om uit te leggen waarom water altijd mijn goggles vulde. Dit kan ook voor dames gelden.
5. In restaurants aan de westkust, stop met zeggen "je bent Cliff Richard/Michael Winner/Simon Cowell". De kans is groot dat ze het al weten.
6. De dolfijn bestellen, of hij nu zwart gebruind, gebakken of in de pan gebakken is, betekent niet dat je Flipper eet.
7. De hele dag je ligstoel bezet houden, wachtend op het avondmaal dat bij je all-inclusive rekening komt, is niet de enige manier om te "lopen".
8.  En probeer alsjeblieft te stoppen met boetedoening voor bijna 400 jaar koloniale onderdrukking. Voortdurend dingen van de vloer op te pakken voor obers en hen proberen te helpen met hun werk is waarschijnlijk erg irritant.

Vergeet deze essentiële tips niet en je zult op weg zijn naar een probleemloze Bajan vakantie.

Er zijn genoeg dingen te doen in Barbados. Het is jammer (of goed als je niet van drukte houdt) dat relatief weinig vakantiegangers lijken te zoeken naar de glorieuze tropische tuinen, de plantagehuizen en andere historische sites, de musea, galerijen en fijne Bajan restaurants voor elke portemonnee.

We zijn op Concorde geweest (terwijl stilstaan – we zijn geen geld noot -- het vloog regelmatig naar de hoofdstad, Bridgetown, en vormt nu het middelpunt van een uitstekende bezoekersattractie), we hebben paardenraces bekeken op de Garrison Savannah (het voormalige militaire paradespeelveld en de plaats van het definitieve laten zakken van de Union Jack in 1966) en ik slaagde erin tientallen jaren van claustrofobie te overwinnen om mezelf in de Atlantis sightseeing onderzeeër te persen – echte onderzeeër, echte duik, claustrofobie nog intact. (Eigenlijk, na kort op Concorde gezeten te hebben, denk ik dat de luchtcrew problemen met mij had qua ruimte).

We hebben cricket gekeken in Bridgetown en het Legends of Barbados cricketmuseum bezocht. We zijn naar beneden geweest Harrison's Cave, hebben het Harry Bayley-observatorium bezocht, hebben ons een persoonlijk geleid bezoek aan het parlementverleend, genoten van de boottochten, het gospelzingen en de zip-wire – en ik heb de zon, zee en zand en de kans om in de best mogelijke omgeving weer te kunnen lezen nauwelijks genoemd. (Mijn vrouw heeft een Kindle, maar ik ben niet overtuigd). Ik ben geserveerd met een rumcake die me echt zou hebben laten falen voor een blaastest thuis voordat ik het in mijn mond kreeg, en we hebben over het algemeen in enkele van de beste restaurants gegeten waar we ooit zijn geweest. We hebben zelfs de beste trouw locatie voor onze dochter gevonden, de geweldige Hunte’s Gardens in het midden van het eiland met opera die door het regenwoud speelt – ze moet nu alleen nog iemand regelen, we hebben het moeilijke deel gedaan.

En wat kan ik zeggen over Oistins? De gids zal je vertellen dat het de vierde grootste stad op het eiland is. Ik kan je vertellen dat de vrijdagavonden bij de strandvisbakken magisch zijn. Kies je verse vangst bij een van tientallen stalletjes, kijk hoe het wordt gegrild en eet het daarna op een bord met salade en macaroni-taart, vergezeld van een fles Banks-bier. Heerlijke smaak. Loop daarna langs de ambachtelijke stalletjes terwijl je luistert naar de muziek van enorme geluidsystemen. Maar het echt speciale gebeurt verborgen achter de hoofdruimte – wanneer, vanaf ongeveer 21.30, het dansen echt op gang komt. Ballon dansen, dat is het. Zowel locals als bezoekers, van elke leeftijd, elk vermogen, elke partner, op oude pophits.

Telkens als we gaan zeggen we dat we moeten leren hoe, zodat we de volgende keer mee kunnen doen. De af en toe opduikende toerist komt binnen, maakt grappen, neemt tientallen amusante foto's van zichzelf terwijl hij gek doet en doet alsof hij danst, breekt een bierglas, valt om, maar voor het grootste deel stappen de goedhartige dansers gewoon om hen heen en gaan door.

Dat zegt alles, eigenlijk.

We komen terug. Misschien als ik negentig ben zal ik denken aan het beëindigen van de zipline en de bananenboot, maar dan ga ik toch gewoon verder.

En in Oistins op een vrijdagavond zullen ze nog steeds dansen – je weet wel, we zouden kunnen beginnen met lessen nemen.

Geboren in Liverpool en nog steeds een toegewijde supporter van Liverpool FC, Steve

Ankers studeerde Geografie aan Oxford en Stedelijke Planning in Londen. Hij had een carrière op het gebied van milieu en werkt nu, semi-gepensioneerd, voor een milieuorganisatie die campagne voert en fondsen werft voor de bescherming van het South Downs National Park. Hij woont in Lewes, Sussex met zijn vrouw Margaret die dierenarts is, en zijn dochter. Steve heeft twee satirische boeken over planning geschreven en schrijft ook humoristische artikelen over verschillende onderwerpen die in diverse tijdschriften worden gepubliceerd. Hij houdt van reizen ... en Barbados!